Secundus Journey

Işıltılı Sahnenin Parçalanmış Sanatçısı   Evet Judy, şov devam etmeli. Tıpkı bir hafta önceki gibi parlayan sahnenin ve onu hayranlıkla karşılayan gözlerin ihtiyacını gidermek için sahnene çık. Bu seni sen yapan yegâne şey. Işık sonsuz, şarkıların ise sayısız. Şüphesiz sahnenin tozunu attıracak ve yine alkışları toplayacaksın Judy. Sen ünlüsün Judy ve sahne seni çağırıyor. Yaşamın derinliğini sorguladığımızda bir anlam cümbüşü ortaya çıkıyor ve yaşam elimize aldığımız kum taneleri gibi elimizden akıp gidiyor. Bazılarımız kum tanelerinin akışına kapılıp kendileri de kum tanelerine dönüşüyor ve parçalanıyor. Bazılarımız ise kum tanelerinin sıcaklığını ellerinde hissediyor ve kum tanelerinin ellerinde bıraktığı sıcaklığa odaklanıyorlar. Aslında her iki grup da belirli perspektiflerden bakıldığında hayatlarını yaşıyorlar. Bazıları hayatla birlikte çürüyor ve yok oluyor, bazıları ise hayatın izleriyle yaşıyor ve onu beraberinde taşıyorlar. Bugün bu yazımda belki de ona sunulan dünyada t...

  Aylardır nefes aldıkça genişleyen bir evren oluşturmaya çalışıyorum satırlarımda. Bazen İngilizce, bazen Türkçe, bazen dörtlükler, bazen birbirini takip eden cümleler birileriyle buluşmaya çalışıyor. Önümüze ne gelirse saniyesinde etiketini "iyi, kötü, değerli, değersiz, çöp..." şeklinde eserlerin olmayan vücutlarındaki olmayan alınlarına yapıştırıp geçiyoruz. Sesler, kelimeler, cümleler, cümlelerim de bu değeri görüyor olabilir. Benim içinse bunun çok bir önemi yok. Kelimelere tahammül edemeyen bir toplum olarak okumanın bize ne kadar aydınlık getireceği ise şüpheli. Fakat, bu da önemli değil. Bir savaşı devam ettirmenin birçok yolu olduğunu keşfettim geçtiğimiz günlerde. Fiziksel mücadele, zihinsel mücadele, akademik mücadele, fikri mücadele... ve liste uzayıp gider. Sözlü mücadelemin ise bir gariptir ki en sessizine müteşekkirim. En sessizinin en çok yeşillendirdiğine, renklendirdiğine inanıyorum. Sese kavuştuğu yegane nokta ise çemberime giren herkes. Dilime pelesenk ol...

  “İyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler!” Bu yazıyı okuyan da, oluşturan da birer sahne sanatçısıdır. Günün belirli bir saatinde sahneye çıkıp aynı oyunu bir döngüye sokmuşçasına oynamak bizlerin görevi midir? Yarının ise bugünden aynı olmayacağı ne malum? Üzerinde kendimizi sergilediğimiz sahne bizim gerçeğimizken bir başkasının kurgusu mudur? Bu gibi soruların üzerine kafa yoruyorum bugün ve aklıma tek bir soru geliyor: Biz oyuncular perdenin sınırını keşfettik mi? Truman Burbank düzenli olarak komşularına selam veren, yan komşusunun köpeğinden korkan, işe giderken magazin alan ve her adımı tasarlanmış bir satış yöneticisidir. Gün içerisinde Truman’ın yaptıklarına bizim gibi milyonlarca seyirci kendi ekranlarında şahit olur. Hafızasında kalan anılar aracılığıyla Truman kasabada her zamanki düzeni koruyan olayların ve kişilerin yerleştirilmiş olduğuna yönelik keşifler yapmaya başlar. Tüm bu keşifler ışığında bir çıkış noktası olarak gözüken “Fiji Adası”, Truman’ın yolculuğu...