Secundus Journey

 Heart Nexus Bellus - Anastasia Heublein The craving for the enlightening Answers of questions I am seeking Like a gateway our paths crossed One for salvation, other for destruction. A heart witnessing you has stopped, Yet the hours has passed. As the earth beneath us welcomed, We were like children under the sun. Thus I've mistaken your wings, To avoid the horror brought by the springs. I had to ask, was I alone then, When we held hands in our den? The smile that heathens up our hearts,     that brings children to light,     that melts the shadow curtain was a craving I fathomed, thus fastened. Heart's craving is to be many, yet you appeared to give any. A hand and an eye to a heart, Did a lover have to be torn apart? When the sun left, bleaching your wings, A darkness shroud surrounds us. The nexus that held together the things, Concusses, exposing the vein and pus. The beating heart, now disconnected, Thus left the nexus neglected. But the choir you have sile...

Işıltılı Sahnenin Parçalanmış Sanatçısı   Evet Judy, şov devam etmeli. Tıpkı bir hafta önceki gibi parlayan sahnenin ve onu hayranlıkla karşılayan gözlerin ihtiyacını gidermek için sahnene çık. Bu seni sen yapan yegâne şey. Işık sonsuz, şarkıların ise sayısız. Şüphesiz sahnenin tozunu attıracak ve yine alkışları toplayacaksın Judy. Sen ünlüsün Judy ve sahne seni çağırıyor. Yaşamın derinliğini sorguladığımızda bir anlam cümbüşü ortaya çıkıyor ve yaşam elimize aldığımız kum taneleri gibi elimizden akıp gidiyor. Bazılarımız kum tanelerinin akışına kapılıp kendileri de kum tanelerine dönüşüyor ve parçalanıyor. Bazılarımız ise kum tanelerinin sıcaklığını ellerinde hissediyor ve kum tanelerinin ellerinde bıraktığı sıcaklığa odaklanıyorlar. Aslında her iki grup da belirli perspektiflerden bakıldığında hayatlarını yaşıyorlar. Bazıları hayatla birlikte çürüyor ve yok oluyor, bazıları ise hayatın izleriyle yaşıyor ve onu beraberinde taşıyorlar. Bugün bu yazımda belki de ona sunulan dünyada t...

 ... Son çiçek açmış yapraklarını bana, Olacakmış derdime son bir çare. Ne et kurtar beni ey ruda, Çare yok bana zehirdir bu sevda. Bazı şiirler vardır başlıklarıyla kısıtlanmaması gerek. 14 Şubat 20## için

  Aylardır nefes aldıkça genişleyen bir evren oluşturmaya çalışıyorum satırlarımda. Bazen İngilizce, bazen Türkçe, bazen dörtlükler, bazen birbirini takip eden cümleler birileriyle buluşmaya çalışıyor. Önümüze ne gelirse saniyesinde etiketini "iyi, kötü, değerli, değersiz, çöp..." şeklinde eserlerin olmayan vücutlarındaki olmayan alınlarına yapıştırıp geçiyoruz. Sesler, kelimeler, cümleler, cümlelerim de bu değeri görüyor olabilir. Benim içinse bunun çok bir önemi yok. Kelimelere tahammül edemeyen bir toplum olarak okumanın bize ne kadar aydınlık getireceği ise şüpheli. Fakat, bu da önemli değil. Bir savaşı devam ettirmenin birçok yolu olduğunu keşfettim geçtiğimiz günlerde. Fiziksel mücadele, zihinsel mücadele, akademik mücadele, fikri mücadele... ve liste uzayıp gider. Sözlü mücadelemin ise bir gariptir ki en sessizine müteşekkirim. En sessizinin en çok yeşillendirdiğine, renklendirdiğine inanıyorum. Sese kavuştuğu yegane nokta ise çemberime giren herkes. Dilime pelesenk ol...

  Elbette Elbette biz bilmeyiz aşkın ne olduğunu, Lütfedip sen onu tekrar bize sunana dek, Bu eller garibim belli etmez korktuğunu, Etrafını saran bir güneşi hep zordur silmek.   Tok zihin ihanetkâr, kalp ise hep titrek, Sanır ki bir kuştur o, bulutlara kavuşan, Ama şairlerin çoğu kördür, sabah bitsek de kıvılcımlar alevlenir gönle tutulan.   Elbet Azrail vursa yere, yarsa ve çıksa, Cefer akan gözleri görürse eğer kalkar ve der, Evvela dökülmeli ya hayra ya aşka yâr, Ve şairin kalemi gibi kendini gizler.   Elbette şair de bilir zülfüne dökülen, Taht etmiş gözlere, dima’da kalan izlere, Son olmasa da gönül arp’ını titreten El ile dizeler döküp kahkeşan’ı dökmeyi dillere.   Yoktur sevmek için, gözlere perde indiren, O narinliği bir yâra atfetmek için kurallara. Mürekkebin akıp gideceği bir gerçekse eğer, Bulayan elini bir muzaffer, ben değmeyenlere acırım. Dizelerim de gözlerinle anlam bulurken bugün, Bu akşam kâ...

The Poem About A Trial A weary unlike any other, Tiresome hands, ashamed of godmother. A pale sacrifice, care of the devil, A wretch she was, exists to revel. So shall she be judged upon thy, Spying eyes, her mouth is no dry. The scales cannot be tipped, Sins crawling on her back shan't be skipped. Three they were, all glorious, Not even the fur for the most royal could depict your image as loyal For you were nothing but notorious. The judge, a three eyed demon, gazed upon her, An innocent insect, he had concluded. Yet hungry his servants were, Forgiveness were to be excluded. First came the Sorrow, an angel it was. Tainted with tears of past, his face was no more, His wings, dipped in the pool of onyx, Could not protect itself from the inescapable war. "I, too, deserve to be drowned" says angel, Have you no remorse for you have bled the heart and tore the man apart? A lunatic we all were. An archangel we all refer, You turned blind to us and became an unearthly cuss. Wer...

  Minus Zero Image by "Watchtower" on Spotify. Never have I expected to feel this much, What’s left to feel other than loss, Ask the man what he has got left to loss, When he reaches the ground of nothingness. All the same, yet different reminders, Wreaking havoc within the memory. Alas, the man has no choice but to surrender, With all due respect, he cannot overcome The loss of a thousand years he had seen. He had lost the paint of a brush, An empty canvas, now nothing but dust. The sun of a sunny day is now hidden, Clouds of tremor surrounding the dusk. She was a reshaper, made of rainbow. He was a dull paper, made of silence. She gifted him the beauty of the rainbow, He was gifted by the joy of God. Alas, the man has no choice but to surrender, This loss is nothing but the feather of a phoenix, A phoenix that is so dark, consumes him from within, A phoenix that is so furious, burns him from within, Turning the past into nothing b...